Ջութակը / Il violino di Hrand Nazariantz tradotto da Carlo Coppola
Ջութակը
Հեծեծանքներն ջութակին
Այլ եւս դադրած են հիմա, Ժանգոտ գամե մը պատին
Կախուած, լքուած կը մընայ:
Փոշիները ծածկեր են,
Ողորկ լանջքը ջութակին
Քաղցրիկ յուշեր անցեալին՝
իր թելերեն կը ծորին:
Դողդղալով մատներուս
Տակը լացաւ ցաւագին
Զրկուած ինձ պես ու անյոյս,
Ողբը հեծեց շիրիմին...
Մեղրե առու երազի
Անցած թռած ժամերու
Մեղմ ու լռիկ կը կաթի
Հոգւոյս խորը՝ խնկելու:
Տրտմած սրտիս մտերիմ
Ցաւ օրերուս մխիթար,
Զինքը գրկած թող հալիմ
Մեկտեղ փշրինք քար:
Հեծեծանքներն ջութակին
Այլ եւս դադրած են հիմա,
Ժանգոտ գամե մը պատին
Կախուած լքուած կը մնայ:
ՀՐԱՆՏ ՆԱԶԱՐԵԱՆ
I singhiozzi del violino
ormai si sono fermati,
un chiodo arrugginito nel muro
rimane appeso, abbandonato.
La polvere lo ricopre,
il lucido ventre del violino;
dolci memorie del passato
stillano dalle sue corde.
Tremando, sotto le mie dita
pianse, colmo di dolore,
privo come me, e senza speranza,
alzò il suo lamento sulla tomba…
Miele di un ruscello di sogno,
delle ore trascorse e volate,
mite e silenzioso stilla
nel profondo della mia anima, come incenso.
Intimo del mio cuore affranto,
conforto dei miei giorni di pena,
stringendolo al petto, lascia che mi dissolva:
insieme frantumiamo la pietra.
I singhiozzi del violino
ormai si sono fermati,
un chiodo arrugginito nel muro
rimane appeso, abbandonato.
